poetika

sarp kayalarda kartal gözleri
gibi al şiirini ve at aşağılara
yıkansın ufkumuzun kirli sularında

sen ey şair
al şiirini ve sapla yüreğimize
utansın aşklarımız

ürperten soluklar ol ensemizde
ve yarat bizi önce
sonra yarat
yine yarat
hep yarat
annemiz ol bir de
büyüt bizi dizlerinde
dizelerinde
sabahlara kadar…

bulanık ıı

eskimiş acılar düşler
çocuklarımız kadar ürkek
gülümseyen ellerimiz…

en çok biz hak ettik yaşamayı oysa
tanrı neden yarattı soruyorum
güneş sistemlerini
ya da sümüklüböcekleri

bulanık

bir anı damlamalıydı şimdi
ve bulandırmalıydı hafıza denizimizi
kocaman halkalar doğurmalıydı
bölünmeliydik

öksüz kalmalıydı bütün geçmişimiz
bizler gibi biraz

kopabilmeliydik
kopabilmeliydik sonbaharda kuru bir dal kadar
çıplaklığımız olmalıydı bütün kalanımız

iğreti bilgeliğimiz olmalıydı  özlediğimiz
üzerimize bol gelen yalnızlığımız bir de

bir çoban sevdası olmalıydı özgürlüğümüz
dağlara vurmalıydık sonra
yanık bir kaval sesine dönüşmeliydi acılarımız
ve bölünmeliydik

kurtların bastırılan açlıkları olmalıydık
öksüz bırakmalıydık karlı dağlarımızı

bir anı damlamalıydı hafıza denizimize
bölünmeliydik

şimdi vurulmalıydık belki
geceye ağır gelmeliydi özgürlüğümüz
hangimiz sahip çıktık acılara soruyorum
soruyorum ve kıskanıyorum birilerini

şimdi vurulmalıydık belki
bir sokak ortasında bir şair gibi
üzerimizde kirli sokak lambaları

eski gazeteler olmalıydı şiirlerimiz
şimdi vurulmalıydık belki
kırılıyor yoksa acemiliğimiz
kırılıyor sisli aynalarda

yoksul bir kaldırım olmalı yaşadıklarımız
alnımızda senelerin ayak izleri
bir ağıtı eşliğinde gece kuşlarının
şimdi vurulmalıydık belki
bir sokak ortasında bir şair gibi
üzerimizde kirli sokak lambaları

karanfil

küçülen evrenimiz gibi
daralmalı bakışlarımız şimdi
gözleri derin
gözleri tuzak
dokundum korkusuzca sevgisine
bir karanfilin gözlerini öpercesine

ve çel aklını gölgelerimizin

al ve git güzelliğini
bize ayrılıklar kalsın
bir de hüzünlü yalnızlıklar

al ve git sarışınlığını
titreyen dudakların kalsın avuçlarımızda

git
ve eski bir çeyiz sandığına gizle bilgeliğini
sonra geçip gitsin yıllar yanı başımızdan

git
ve yalnızca annemiz kalsın gözlerimizde

bize parlayan ışıklar ol uzaklardan
inatçı yalnızlıklar ol
eklen yaşamlarımıza
ve çel aklını gölgelerimizin

git
ve bize yalnızlıklar kalsın
ellerimizde kuruyan güllerimiz bir de…

Çetin Efe Kimdir?

1978 yılında Ağrı’da doğdu. İlk ve Ortaokulu Manisa’da tamamladı. 2001 yılında İstanbul Üniversitesi Türk dili Edebiyatı Bölümünden mezun oldu. halen öğretmenlik yapmaktadır.