adamlar ağladı senden gizli

adamlar ağladılar bütün içlerine

ne yaparsa yapsın eksiktiler

üvey evlatlarıydılar allahın

koca bir ormanda bütün yalnızlıklarıyla

mağrur birer ağaçtılar

yüreğinin sarısını çıkardı verdi hiç düşünmeden biri

bir diğeri geçmişe daldı

biri hüznünü özledi

seni o kadar tanıyorlardı ki

aldım ve yüreğime koydum onları

hüzünlü bir doğu ezgisiyle

ağladılar çirkinliklerini

ne kadar utandım güzelliğimden

ne kadar utandım varsıllığımdan

tanıdılar hemen beni

altı bin yıllık geçmişimdi biri

biri içimdi

ne kadar çürümüştü

o kadar sararmıştı ki yüzleri

utandım yeşilliğimden

benim var mı anneciğim
benim var mı

masmavi gökyüzüydün

sonra on sekiz oldun birden

bense

bütün tarihlerini ve kaderlerini bir kenara bırakıp

seninle eşitledim kendimi

al

dedim

yüreğim bu

çıkardım verdim hiç düşünmeden

herkes gemiler yakarken  

neden kurduk bu köprüleri bil

şimdi al doğur beni yeniden

şimdi al ne yaparsan yap

bütünsözleri tüket önce

bütün gülümseyişleri

aşkları

ve sancılan sonra

ve  doğur beni yeniden

şimdi kalk ve yırtıl ölgünlüğünden

unut o şairin fısıltılarını

bu aşk burada bitmez

ve sen çekip gidemezsin

güneşi özlemişim bir de
sabahı, akşamı
neşeyi, hüznü
aşkları özlemişim sonra
seni özlemişim ama ille de
yaşamak kadar

ve seni görmediğim her gün
baktığım aynalarda
camdan hayallerim kırılır şimdi